ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳ ಹೃದಯದ ಆಯ್ಕೆ – Episode 3, ಷೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್‌ನ ಒಥೆಲ್ಲೋ

ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬುದು ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟುವ ಆಕರ್ಷಣೆಯಲ್ಲ. ಅದು ಅತ್ಯಂತ ನಿಧಾನವಾಗಿ, ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ, ಹೃದಯದ ಆಳದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಬೇರು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಅದು ಕೇವಲ ಒಂದು ಕುತೂಹಲವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಗೌರವವಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ, ಆ ಗೌರವವೇ ಮುಂದೆ ತೀವ್ರವಾದ ಅನುಕಂಪವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಒಂದು ದಿನ, ನಾವು ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಅರಿಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ, ಅದು ಅದ್ಭುತ ಪ್ರೇಮವಾಗಿ ಹೆಮ್ಮರವಾಗಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ.

ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಅಂಕುರಿಸಿದ್ದು ಹೀಗೆಯೇ.

ಕಥೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಕರಗಿದ ಹೃದಯ

ಸೇನೆಟರ್ ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊನ ಮಹಲು ವೆನಿಸ್ ನಗರದ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲೊಂದಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳು, ಉನ್ನತ ಸೈನಿಕ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಾನ್ ವಿದ್ವಾಂಸರು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಗಂಭೀರ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ವ್ಯಾಪಾರದ ಲಾಭ-ನಷ್ಟ, ಕುಟಿಲ ರಾಜಕೀಯ, ಯುದ್ಧದ ತಂತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಭವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೇ ಚರ್ಚೆಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ, ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊನ ಸುಕೋಮಲ ಪುತ್ರಿ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳಿಗೆ ಅಂತಹ ಶುಷ್ಕ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವಳಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಮನುಷ್ಯರ ಕಥೆಗಳು—ಅವರ ಬದುಕು, ಅವರ ಸುಂದರ ಕನಸುಗಳು, ಅವರ ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟಗಳು ಹಾಗೂ ಅವರ ಅಂತರಂಗದ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳು.

ಅದಕ್ಕಾಗಿಯೇ, ಅವಳು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಮುಖಾಂತರ ಅವನ ಜೀವನದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆಕರ್ಷಿತಳಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಕಥೆಗಳು ಇತರರ ಮಾತುಗಳಂತಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವು ಕೇವಲ ರಣರಂಗದ ಜಯಭೇರಿಯ ಅಹಂಕಾರದ ಕಥೆಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ಸಾವು-ನೋವುಗಳ ನಡುವೆ ಹೋರಾಡಿ ಬದುಕುಳಿದ ಒಬ್ಬ ಅಪ್ಪಟ ಮನುಷ್ಯನ ಆರ್ದ್ರ ಕಥೆಗಳಾಗಿದ್ದವು.

ಅನುಭವದ ಭಾರ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ

ಅದೊಂದು ಸುವರ್ಣ ಸಂಜೆ. ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊ ತನ್ನ ಗಣ್ಯ ಅತಿಥಿಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಶಾಲವಾದ ಸಭಾಂಗಣದಲ್ಲಿ ಆಸೀನನಾಗಿದ್ದ. ಒಥೆಲ್ಲೊ ಕೂಡ ಅವರ ನಡುವೆ ಇದ್ದ. ಅವನ ಸಾಹಸಗಾಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ಸುತ್ತಲೂ ಹಲವರು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ನೆರೆದಿದ್ದರು. ಒಥೆಲ್ಲೊ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ತಾನು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಡುಕಷ್ಟಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ತಾನು ನಡೆದು ಬಂದ ಸುಡುಮರುಭೂಮಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಪ್ರಪಂಚದಾದ್ಯಂತ ತಾನು ಕಂಡ ವಿಚಿತ್ರ ಜನಾಂಗಗಳ ಆಚಾರ-ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ್ತು ತಾನು ಎದುರಿಸಿದ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅವನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ.

ಆದರೆ ಅವನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೂ ಆತ್ಮಪ್ರಶಂಸೆಯ ಹೆಮ್ಮೆಯಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ಸತ್ಯವನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅಹಂಕಾರದ ನೆರಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಬದುಕಿನ ಅಪಾರ ಅನುಭವದ ಭಾರವಿತ್ತು.

ಕೋಣೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಕಸೂತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ, ತನ್ನ ಇಡೀ ಗಮನವನ್ನು ಅವನ ಮಾತುಗಳ ಮೇಲೆಯೇ ನೆಟ್ಟಿದ್ದಳು. ಒಥೆಲ್ಲೊ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಟನೆಯೂ ಅವಳ ಕಣ್ಣೆದುರು ಜೀವಂತ ಚಿತ್ರಗಳಂತೆ ಮೂಡಿಬರುತ್ತಿದ್ದವು. ಅವನು ಎದುರಿಸಿದ ಸಂಕಷ್ಟಗಳು ಅವಳ ಹೃದಯದ ತಂತಿಯನ್ನು ಮೀಟುತ್ತಿದ್ದವು; ಅವನು ಅನುಭವಿಸಿದ ಹಳೆಯ ನೋವು ಅವಳಿಗೂ ಅರಿಯದೇ ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರು ತರಿಸುತ್ತಿತ್ತು; ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಧೈರ್ಯ ಅವಳನ್ನು ಬೆರಗುಗೊಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಎಲ್ಲ ಅತಿಥಿಗಳು ವಿದಾಯ ಹೇಳಿ ಹೋದ ಮೇಲೂ, ಅವಳು ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿ ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನೇ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸದಾ ಮೆಲುಕು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು.

ಭಯ ಮತ್ತು ದಯೆಯ ನಡುವೆ

ಆ ದಿನದ ನಂತರ ಒಥೆಲ್ಲೊ ಆಗಾಗ್ಗೆ ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊನ ನಿವಾಸಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ರಾಜಕೀಯ ಸಮಾಲೋಚನೆಗಳಿಗಾಗಿ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸೇನಾ ಸಲಹೆಗಳಿಗಾಗಿ. ಆದರೆ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಅವನು ಬರುವ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದಿನವೂ ಒಂದು ಹಬ್ಬದಂತೆ ವಿಶೇಷವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು. ಮೊದಲು ಸಾಮಾನ್ಯ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಆರಂಭವಾದ ಸಂಭಾಷಣೆ, ಕ್ರಮೇಣ ಬದುಕಿನ ಆಳವಾದ ತತ್ವಗಳು, ಆಶೋತ್ತರಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸಿನ ಕಳವಳಗಳ ಕಡೆಗೆ ತಿರುಗಿತು.

ಒಂದು ದಿನ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ ಹೆದರುತ್ತಲೇ ಕೇಳಿದಳು, “ನಿಮಗೆ ಎಂದಾದರೂ ಭಯವಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ?” ಒಥೆಲ್ಲೊ ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ, “ರಣರಂಗದಲ್ಲೇ?” ಎಂದ. “ಇಲ್ಲ… ಈ ವಿಶಾಲ ಜೀವನದಲ್ಲಿ,” ಅವಳು ಕಣ್ಣುಗಳತ್ತ ನೋಡಿದಳು.

ಒಥೆಲ್ಲೊ ಕ್ಷಣಕಾಲ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದ. ನಂತರ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ: “ಈ ಸೃಷ್ಟಿಯ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಭಯ ಇರುತ್ತದೆ, ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ. ಧೈರ್ಯ ಎಂದರೆ ಭಯವೇ ಇಲ್ಲದಿರುವುದಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಭಯವಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುವುದು.”

ಆ ಉತ್ತರ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳ ಆತ್ಮದೊಳಗೆ ಆಳವಾಗಿ ಇಳಿಯಿತು. ಅವಳು ವೆನಿಸ್‌ನಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಕತ್ತಿ ಹಿಡಿದ ಶೂರರನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಳು, ಆದರೆ ಇಂತಹ ನಿಷ್ಕಪಟ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯನ್ನು ಅವಳು ಎಲ್ಲೂ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಗಳು ತಿಂಗಳುಗಳಾಗಿ ಉರುಳಿದಂತೆ, ಅವರ ನಡುವಿನ ಅದೃಶ್ಯ ಬಾಂಧವ್ಯ ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.

ಮತ್ತೊಂದು ಮಧುರ ಸಂಜೆ. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಹಲಿನ ಸುಂದರ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮೌನವಾಗಿ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದರು. ಪಶ್ಚಿಮ ದಿಗಂತದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಅಸ್ತಮಿಸುತ್ತಿದ್ದ, ಇಡೀ ಆಕಾಶವು ಕಿತ್ತಳೆ ಮತ್ತು ಚಿನ್ನದ ಬಣ್ಣದ ರಂಗೋಲಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು. ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ ಮೌನವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೊಂದನ್ನು ಕೇಳಲು ಧೈರ್ಯ ತಂದುಕೊಂಡಳು.

“ಒಥೆಲ್ಲೊ, ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಕರಾಳ ಕಷ್ಟಗಳಿದ್ದರೂ, ನೀವು ಇಷ್ಟೊಂದು ದಯಾಳು ಹಾಗೂ ಮೃದುಮನಸ್ಸಿನವರಾಗಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?”

ಒಥೆಲ್ಲೊ ಅವಳ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮುಖದ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನೋಡಿದ. “ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಕರಾಳ ನೋವು ನನಗೆ ಬದುಕಿನ ಒಂದು ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸತ್ಯವನ್ನು ಕಲಿಸಿದೆ.” “ಅದೇನು?” ಅವಳು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕಣ್ಣರಳಿಸಿದಳು. “ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನೋಯಿಸಿದ ಈ ಲೋಕದಂತೆಯೇ, ನಾವೂ ಸಹ ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಬಾರದು.”

ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ಆ ಧನ್ಯ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳ ಇಡೀ ಅಂತರಂಗವೇ ಕರಗಿ ನೀರಾಯಿತು. ಅವಳು ಈಗ ತನ್ನೆದುರು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ದಿಟ್ಟ ವೀರನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ; ಬದಲಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಗುಣದ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವನ ಗಾಯಗಳ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿದ್ದ ಪವಿತ್ರ ಹೃದಯ ಅವಳಿಗೆ ದರ್ಶನವಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವಳು ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಅಂತಿಮ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಂಡಳು—ಅವಳು ಅವನನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು!

ಸಮಾಜದ ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಸತ್ಯದ ಒಪ್ಪಿಗೆ

ಆದರೆ, ಆ ಪ್ರೀತಿಯ ಹಾದಿ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಥೆಲ್ಲೊ ವೆನಿಸ್ ನಗರದ ಮೂಲ ನಿವಾಸಿಯಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಅವನು ಯಾವುದೇ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಸೇರಿದವನಲ್ಲ, ಕೇವಲ ಧನಕನಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸಿದ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಮಗನೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ವಿದೇಶಿ ‘ಮೂರ್’ (Moor) ಜನಾಂಗದವನು; ಅವನ ಚರ್ಮದ ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣ ಬೇರೆಯಾಗಿತ್ತು, ಅವನ ಬದುಕಿನ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೇ ಭಿನ್ನವಾಗಿತ್ತು. ವೆನಿಸ್‌ನ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿ ಹಾಗೂ ಸುಂದರ ಶ್ರೀಮಂತ ಯುವಕರು ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳ ಕೈಹಿಡಿಯಲು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವಳ ತಂದೆ ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾರನ್ನಾದರೂ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಈ ಕಪ್ಪು ವರ್ಣದ ಒಥೆಲ್ಲೊನನ್ನು?

ಖಂಡಿತ ಇಲ್ಲ! ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊ ಈ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಕಟು ಸತ್ಯ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾಳಿಗೆ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ, ಅವಳ ಹೃದಯ ಈಗಾಗಲೇ ತನ್ನ ಅಚಲವಾದ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅವಳು ಸಮಾಜದ ಕೃತಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳಿಗಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ತನ್ನ ಅಂತರಾತ್ಮದ ದನಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಿದ್ದಳು. ಆ ಅಂತರಾತ್ಮ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಜಪಿಸುತ್ತಿತ್ತು: ಒಥೆಲ್ಲೊ!

ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ…

ಅದೊಂದು ನಿಶ್ಯಬ್ದ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯ ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿ, ಒಥೆಲ್ಲೊ ಕೊನೆಗೂ ತನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿದ್ದ ನಿಗೂಢ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಅವಳ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಅವನ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕೃತಕ ಅಲಂಕಾರಿಕ ಶಬ್ದಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ಕವಿಗಳ ಕಲ್ಪನಾ ಲೋಕದ ವರ್ಣನೆಗಳೂ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಆ ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪಟ ಸತ್ಯವಿತ್ತು, ಅವು ನೇರವಾಗಿ ಹೃದಯದ ಅಂತಃಕರಣದಿಂದ ಮೂಡಿಬಂದಿದ್ದವು.

ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ ಅವನ ಆಳವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳೊಳಗೆ ದೃಷ್ಟಿ ನೆಟ್ಟಳು. ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಮೋಸವಿರಲಿಲ್ಲ, ಸುಳ್ಳಿನ ಪ್ರದರ್ಶನವಿರಲಿಲ್ಲ; ಕೇವಲ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೇಮದ ತರಂಗಗಳಿದ್ದವು. ಅವಳು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಕಣ್ಣೀರನ್ನು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಿಧಾನವಾಗಿ ತಲೆಯಾಡಿಸಿದಳು. ಆ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರು.

ಆದರೆ, ಆ ಮುಗ್ಧ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ—ಅವರ ಈ ಸುಂದರ ಪ್ರೀತಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಭೀಕರ ಶತ್ರು ಹೊರಗಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದು ಇನ್ನೂ ಹುಟ್ಟಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ! ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅದೇ ಶತ್ರು ‘ಅನುಮಾನ’ ಮತ್ತು ‘ಅಸೂಯೆ’ಯ ಕರಾಳ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಅವರದೇ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿ, ಇಡೀ ಪ್ರೇಮಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನೇ ದಹಿಸಬೇಕಾಗಿತ್ತು.

ಆದರೆ ಆ ಕರಾಳ ದಿನ ಇನ್ನೂ ದೂರವಿತ್ತು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣೆದುರು ಕೇವಲ ಪ್ರೇಮದ ಅಮೃತಧಾರೆಯಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ಮತ್ತು ಆ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ತಾವು ತೆರಬೇಕಾದ ಬೆಲೆ ಎಷ್ಟು ಭಯಾನಕ ಹಾಗೂ ಕರುಣಾಜನಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಆ ಪವಿತ್ರ ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.