ಷೇಕ್ಸ್ಪಿಯರ್ನ ಒಥೆಲ್ಲೋ: ವೆನಿಸ್ಸಿನ ಕರಾಳ ರಾತ್ರಿ – Episode 2
ವೆನಿಸ್ ನಗರದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಪ್ರಜೆಯೂ ಅವನ ಹೆಸರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಗೌರವದಿಂದ, ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಉಚ್ಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅವನು ಅಪ್ರತಿಮ ವೀರನಾಗಿದ್ದ, ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಇಡೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ರಕ್ಷಕನಾಗಿದ್ದ, ಮತ್ತೆ ಕೆಲವರಿಗೆ ಅವನು ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅದ್ಭುತದ ಪ್ರತೀಕದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವನ ಇಡೀ ಜೀವನವೇ ಒಂದು ರೋಮಾಂಚಕ ಕಥೆಯಾಗಿತ್ತು.
ಅವನ ಹೆಸರು ಒಥೆಲ್ಲೊ.
ಅವನು ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ವೆನಿಸ್ ನಗರದವನಲ್ಲ; ಅವನ ಜನ್ಮವಾಗಿದ್ದು ದೂರದ ಆಫ್ರಿಕಾದ ಕಡುಗಪ್ಪು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ. ಬಾಲ್ಯದ ದಿನಗಳಲ್ಲೇ ಅವನು ಯುದ್ಧದ ಭೀಕರ ಕ್ರೌರ್ಯವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡಿದ್ದ. ಉಳಿದ ಮಕ್ಕಳಂತೆ ಸೌಕರ್ಯ, ಸುಖಗಳ ನಡುವೆ ಬೆಳೆದವನಲ್ಲ ಅವನು. ಅವನ ಬಾಲ್ಯವು ಕಡುಕಷ್ಟ, ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ಬದುಕುಳಿಯುವ ತೀವ್ರ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಂದಲೇ ತುಂಬಿಹೋಗಿತ್ತು. ವಯಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಲೋಕದ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರ ಮುಖವನ್ನು ಅವನು ತೀರಾ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ದರ್ಶಿಸಿದ. ಕತ್ತಿಗಳ ಝಣತ್ಕಾರ, ರಕ್ತಪಾತ, ನಂಬಿಕೆದ್ರೋಹ, ಸೆರೆವಾಸ ಹಾಗೂ ಹಸಿವಿನ ಜ್ವಾಲೆ—ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅವನ ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಭಾಗವಾಗಿದ್ದವು.
ಒಮ್ಮೆ ಅವನು ಶತ್ರುಗಳ ಕ್ರೂರ ಮುಷ್ಟಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದ, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಗುಲಾಮನಾಗಿ ಸಂತೆಯಲ್ಲಿ ಮಾರಾಟವಾಗುವ ಹಂತಕ್ಕೂ ತಲುಪಿದ್ದ. ಆದರೆ ವಿಧಿಯ ಯಾವ ಕ್ರೂರ ಆಟವೂ ಅವನ ಅತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಮುರಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಂಕಟವೂ ಅವನನ್ನು ಇನ್ನಷ್ಟು ವಜ್ರದಂತೆ ಗಟ್ಟಿಗೊಳಿಸಿತು, ದೇಹದ ಮೇಲಾದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಾಯವೂ ಬದುಕಿನ ಹೊಸ ಪಾಠವನ್ನು ಕಲಿಸಿತು.
ವೆನಿಸ್ಸಿನ ರಕ್ಷಕ ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮದ ಉದಯ
ವರ್ಷಗಳು ಉರುಳಿದವು. ಒಂದು ದಿನ ಒಥೆಲ್ಲೊ ವೆನಿಸ್ನ ಸೈನ್ಯವನ್ನು ಸೇರಿದ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಅವನ ವಿಧಿಯೇ ಬದಲಾಯಿತು. ಅವನ ಅದ್ಭುತ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಅಪ್ರತಿಮ ಯುದ್ಧಕೌಶಲ್ಯ ಇಡೀ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಗಮನ ಸೆಳೆಯಲು ಹೆಚ್ಚು ಸಮಯ ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕೇವಲ ಕತ್ತಿ ಬೀಸುವ ರಣಧೀರನಷ್ಟೇ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ; ಸೈನಿಕರ ಹಾಗೂ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಆಳಬಲ್ಲ ನಿಜವಾದ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದ. ರಣರಂಗದಲ್ಲಿ ಸೈನಿಕರು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಅವನ ಹಿಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಆದೇಶಗಳ ಮೇಲಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅವನ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಹೃದಯದ ಮೇಲೂ ಅಚಲವಾದ ನಂಬಿಕೆಯಿತ್ತು.
ಅನೇಕ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ವೆನಿಸ್ಗೆ ವಿಜಯಮಾಲೆ ತೊಡಿಸಿದ, ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಧೂಳೀಪಟ ಮಾಡಿದ. ಕೊನೆಗೆ ತನ್ನ ಅರ್ಹತೆಯಿಂದಲೇ ಇಡೀ ರಾಜ್ಯದ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಸೇನಾನಾಯಕ (ಜನರಲ್) ಎಂಬ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಗೌರವದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಅಲಂಕರಿಸಿದ.
ಆದರೆ, ರಣರಂಗದ ಅವನ ಎಲ್ಲಾ ಮಹಾನ್ ವಿಜಯಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ವಿಜಯವೆಂದರೆ, ಅವನು ವೆನಿಸ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಒಂದು ಸುಂದರ ಹೃದಯವನ್ನು ಗೆದ್ದದ್ದು. ಅವಳೇ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ.
ಮಧುರ ನೆನಪುಗಳ ನಡುವೆ ಒಥೆಲ್ಲೊ
ಅದೇ ರಾತ್ರಿ…
ಒಥೆಲ್ಲೊ ತನ್ನ ಮೌನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಅವನ ಎದುರಿನ ಮೇಜಿನ ಮೇಲಿದ್ದ ಸಣ್ಣ ದೀಪವೊಂದು ಮಂದವಾಗಿ ಉರಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ದೀಪದ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಪ್ಪು ಮುಖದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಪೂರ್ವ ಪ್ರಶಾಂತತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮಾತ್ರ ಇ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ, ಅದು ಎಲ್ಲೋ ದೂರ ಹಾರುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಆಲೋಚನೆಗಳೆಲ್ಲವೂ ಕೇವಲ ಒಬ್ಬಳೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತಿದ್ದವು—ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ.
ಅವಳ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ನಗು, ಅವಳ ಆಳವಾದ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಮಧುರವಾದ ಧ್ವನಿ… ಮತ್ತು ತಾನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಅವಳು ಮಂತ್ರಮುಗ್ಧಳಾಗಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸುಂದರ ಶೈಲಿ!
ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಸೇನೆಟರ್ ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊನ ಭವ್ಯ ಮಹಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಕಂಡ ಆ ದಿನ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಕಣ್ಣೆದುರು ಮರುಕಳಿಸಿತು. ಅತಿಥಿಯಾಗಿ ಹೋದಾಗ ಅವನು ತಾನು ಎದುರಿಸಿದ ಭೀಕರ ಯುದ್ಧಗಳ ಕಥೆಗಳನ್ನು, ಪ್ರಾಣಾಪಾಯದಿಂದ ಪಾರಾದ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದಷ್ಟೂ ಮುಗಿಯದ ಮರುಭೂಮಿಗಳು, ಕಡಿದಾದ ಪರ್ವತಗಳು, ಭೀಕರ ಕಾಡುಗಳು ಮತ್ತು ದೂರದ ದೇಶಗಳ ವಿಚಿತ್ರ ಮನುಷ್ಯರ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಇತರರು ಕೇವಲ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾಗಿ ಆ ಕಥೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆಯೇ ಆಗಿದ್ದಳು. ಅವಳು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತನ್ನೂ ತನ್ನ ಹೃದಯದ ಆಳದಿಂದ ಆಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಕಂಪವಿತ್ತು. ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಹಳೆಯ ನೋವನ್ನು ಅವಳು ತನ್ನದೇ ಎಂಬಂತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು, ಅವನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಗಾಯದ ಹಿಂದೆ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಮೃದು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಅವಳು ಗುರುತಿಸಿದ್ದಳು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವಳು ಅತ್ಯಂತ ಆರ್ದ್ರತೆಯಿಂದ ಹೇಳಿದ್ದಳು: “ನಿಮ್ಮ ಕಥೆಗಳು ನನ್ನ ಹೃದಯದ ಆಳವನ್ನು ಮುಟ್ಟುತ್ತವೆ…”
ಆ ಒಂದೇ ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಒರಟು ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೊಸ ಚೇತನವನ್ನು ತುಂಬಿತ್ತು. ತದನಂತರ ಅವಳು ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು—ತಾನು ಕೇವಲ ಅವನ ಸಾಹಸಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಆ ಸಾಹಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ ಒಥೆಲ್ಲೊನನ್ನೇ ಪ್ರಾಣಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು!
ಆ ಮಧುರ ನೆನಪು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ತುಟಿಗಳ ಮೇಲೆ ಸಣ್ಣದೊಂದು ಮುಗುಳ್ನಗು ಮೂಡಿತು. ಅವನು ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ. ಚಂದ್ರನ ಬೆಳ್ಳನೆಯ ಬೆಳಕು ಕಾಲುವೆಯ ಶಾಂತ ನೀರಿನ ಮೇಲೆ ನರ್ತಿಸುತ್ತಿತ್ತು.
“ನಾನೇ ಅತ್ಯಂತ ಅದೃಷ್ಟವಂತ,” ಎಂದು ಅವನು ತನಗೆ ತಾನೇ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿಕೊಂಡ. ಎಷ್ಟೋ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಮುಖಾಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದ ಅವನು, ಇಂದು ಬದುಕಲು ಒಂದು ಅತ್ಯಂತ ಸುಂದರವಾದ ಕಾರಣವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಅದುವೇ ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ.
ಬಿರುಗಾಳಿಯ ಆಗಮನ
ಅದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಕೋಣೆಯ ಹೊರಗಿನಿಂದ ಯಾರೋ ಧಾವಿಸಿ ಬರುವ ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಒಥೆಲ್ಲೊನ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸೇವಕ ಕೋಣೆಯೊಳಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ತೀವ್ರ ಆತಂಕ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
“ಸ್ವಾಮಿ…” ಸೇವಕ ತೊದಲಿದ. ಒಥೆಲ್ಲೊ ಅವನ ಕಡೆ ತಿರುಗಿ, ಅತ್ಯಂತ ಗಂಭೀರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ, “ಏನಾಯಿತು?” “ಹೊರಗೆ ಕೆಲವರು ನಿಮಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.” “ಈ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಯಲ್ಲೇ? ಯಾರು ಅವರು?” “ಇಯಾಗೋ… ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸೈನಿಕರು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.”
ಒಥೆಲ್ಲೊನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಗೆರೆಗಳು ಮೂಡಿದವು. “ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಇಯಾಗೋ ಬಂದಿದ್ದಾನೆಯೇ?” “ಹೌದು ಸ್ವಾಮಿ,” ಸೇವಕನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಕಳವಳವಿತ್ತು. “ಯಾವುದೋ ಅತ್ಯಂತ ತುರ್ತು ಮತ್ತು ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಷಯವಿದೆಯಂತೆ.”
ಒಥೆಲ್ಲೊ ಆಸನದಿಂದ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಎದ್ದು ನಿಂತ. ತಾನು ಹೆಜ್ಜೆಯಿಡುತ್ತಿರುವ ಈ ರಾತ್ರಿ, ತನ್ನ ಸುಂದರ ಜೀವನದ ದಿಕ್ಕನ್ನೇ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಲಿರುವ ಕರಾಳ ಮುನ್ನುಡಿ ಎಂಬ ಸಣ್ಣ ಕಲ್ಪನೆಯೂ ಆ ಮಹಾವೀರನಿಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ.
ಅತ್ತ, ವೆನಿಸ್ ನಗರದ ಮತ್ತೊಂದು ತುದಿಯಲ್ಲಿ— ಬ್ರಾಬಾಂಷಿಯೊನ ಭವ್ಯ ಅರಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಈಗಾಗಲೇ ದೊಡ್ಡ ಗದ್ದಲ ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಇಯಾಗೋ ಬಿತ್ತಿದ ವಿಷದ ಬೀಜಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ತಂದೆಯ ಕ್ರೋಧ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಪರಮ ಕುತಂತ್ರಿಯ ಸಂಚು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು.
ಮತ್ತು… ಒಥೆಲ್ಲೊ-ಡೆಸ್ಡೆಮೊನಾ ಅವರ ಪವಿತ್ರ ಪ್ರೀತಿಯ ಮೇಲೆ ದಟ್ಟವಾದ ಕರಾಳ ನೆರಳು ಆವರಿಸಲು ಆರಂಭವಾಗಿತ್ತು.
